Onze dag startte met een bezoekje van Annette, ze wou Olivier als verrassing een ontbijt-verjaardagskaartje geven… Omdat ze het erg vond dat ze niet naar zijn feestje zou kunnen komen. Schattig toch!
Daarna begeven we ons met z’n viertjes naar de Polygone, hét shopping center van Montpellier, en dus ook wel een beetje the place to be voor alle artiesten/SDF’s (Sans Domicile Fixe – oftewel: Bernard de Clochard! alle schooiers heten hier Bernard, dat praat makkelijker) die een centje uit de zak van de meegaande voorbijganger willen meepikken. Maar onbevreesd als we zijn, lopen we de Bob Dylan-kattengejanker en de man met
geluidloze gitaar toch voorbij, en bereiken uiteindelijk ons doel…Door al dat spannends dat ons onderweg overkomt, hebben mijn flip-flops het intussen begeven, en jezus hebben mijn voeten hier al afgezien! Eerst nog een tussenstopje in de Inno voor de nieuwste mode, en in de Fnac om nog wat cheap ass (quote van Ollie) cd’tjes te vangen, en dan komen we aan in de eerste de beste flip-flopwinkel. Volledig terecht wordt er daar aan de kassa uitgebreid gelachen met mijn gigantisch vuile voeten (niet dat dat nieuw was voor mij), op deze overwinning moest gedronken worden op een terrasje in de zon.
Veel ti
jd hebben we echter niet, want we hebben nog een diner voor te bereiden (voor de verjaardag van een zekere mr Vandecruys) en daarna een spetterend feest… Ik ga nog even mee naar het hotel van papa (ik heb echt mijn best gedaan, maar ik kon dat zwembad niet onbezwommen laten...), en de jongens slagen zoals echte venten aan het koken.Dan wordt het plots 21.30, en onze eerste internationale vriendj
es arriveren al, terwijl wij de keuken van 2A intussen hebben omgetoverd tot een party hole (met dank aan de sponsoring van Iandre, zie de parasol).Het wordt een geweldig feest, veel gedans en gelachen, en ook wel wat pintjes/wijn/Ric/tequila/… Rond half vijf kom ik terug van een kort nachtelijk uitstapje met ene Ier, en op de trap naar boven stappend, hoor ik een vreemd geluid… Ik
kom dichter en dichter, en het lijkt wel alsof er iemand zohard snurkt dat het door de muren komt! Eenmaal bovengekomen, merk ik dat er zelfs geen muur tussenzit: Ann (meisje die hier vorig jaar zat en nu op bezoek was op het 
vierde) ligt gewoon voor de deur te pitten…en een paar bomen neer te leggen! Met vereende krachten ('t is te zeggen, ik draag en de jongens doen de deur open) leggen we haar dan maar bij ons in de sofa, en daarna kunnen we weer verder met het feestje. Uiteindelijk werd het half zes, en misschien toch stilaan tijd om de oogjes toe te doen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten