Filmisch intermezzo

Trioletto... Een lichtbaken in het leven van de nederige studenten hier aanwezig. Naast cheap ass eten, krijg je er ook af en toe een lekker brokje cultuur tussen de kiezen. Zulks was het geval op 21 november (u vergist zich niet, de avond voor dé grootste beproeving die zich tot nu toe voor onze voeten wierp hier in Mpl - oftewel de zelfreflectie van madame Maury in 'examen'vorm gegoten). Het werd een samenraapsel van korte 3D filmpjes, in totaal goed voor 2H kijkplezier aan het adres van mijn Pools/Frans/Belgisch gezelschap en mezelf.
Gezien wij ons stuk voor stuk een ander mens voelden toen we buitenkwamen, wou ik deze openbaring graag met jullie delen.
In het eerste filmpje, heeft een gekke Pool zijn luguberste fantasieën kunnen botvieren op enkele zielige blabla-soldaatjes... Niet bekijken als je ooit nog van plan was bij het leger te gaan, in de waan dat daar één of ander nobel doel mee gemoeid zou zijn. Otherwise: Watch and enjoy!
Het tweede filmpje lijkt een heel stuk realistischer... Een schoolproject zoals we ze niet te vaak voorgeschoteld krijgen (en maar goed ook, of de zwakkeren onder ons zouden de gezegende leeftijd van 20 jaar met moeite gehaald hebben). Er valt blijkbaar over te twijfelen of het echt is of niet, dus ik zou zeggen: Go see for yourself.
Deze lijst wordt uiteraard nog uitgebreid, wanneer er hier nog is genoeg bijgeslapen is om tien minuten stil te zitten zonder in slaap te donderen...
Gegroet!

Weekend gemonteerd: dag 4

Zondagochtend 11 november 7.30, amaai ’t is vroeg.

Vastgevroren ledematen en heftige winden ten spijt, de tien avonturiers staan moedig op en beginnen voor de laatste keer met de tentafbraak, boven de heerlijke damp van een tas hete koffie, wederom te danken aan den benzien van Fre…
In het gat dat l’Esperou is, bleek toch net één winkeltje open te zijn, waar we de nodige vitaminenvoorraden gingen inslaan alvorens het aanvatten van onze helse terugtocht. En toen zagen we daar plots: een wegwijzer. Echt bemoedigend was die niet: Le Vigan 30 km… Na een klein moment van paniek, beslisten we uit puur protest in de tegenovergestelde richting te vertrekken. Met een beetje geluk…

Nét toen we onze toekomstperspectieven zich zagen reduceren tot holmens - geëquipeerd met een tent weliswaar – kwam daar onze redding nedergedaald uit de hemel. Of opgestegen uit de grond, het gebeurde te snel om het onderscheid te maken. Het was zacht en lief en wollig, en het werd instant verliefd op Greg (is nu natuurlijk ook wel een charmante Fransman maar bon). Victor, het schaap. Eigenlijk was het een ram, aan de afmeting zijner couillen hebben we dat duidelijk kunnen vaststellen, maar gezien het ontbreken van hoorns was hij in onze ogen toch licht gedegradeerd… Anyway, onze nieuwe vriendschap bloeide open en Victor bleihde dat we maar achter zijn gat moesten lopen, I will take you there!

En zo gebeurde het, dat we aankwamen in een nieuw gat: Aulas. Gemiddelde leeftijd: 80+! Maar het belangrijkste, Victor vond er zijn nieuwe thuis, en na een uitgebreide pic-nic moesten wij dus alleen verder. Na nog enkele kilometers van geweldige bergpaadjes, kwamen we bovenaan een de vallei van Le Vigan uit: doel in zicht dus! De euforie was groot, en het laatste stuk werd al huppelend afgelegd. In gedachten dan toch.
Kwestie van nog een laatste inspanning eruit te persen, bleek dat we de foute bushalte hadden, en dus nog even stressen om de laatste bus naar Montpellier te halen! Maar zoals Fransen graag werken, kwam deze bus twintig minuten te laat, en dat hadden we kunnen voorspellen… Maar niet geklaagd, rond 19u kwamen we aan in ons stadje, helemaal stinkend (afgaand op de blikken van mensen die in een boogje om me heen liepen op de tram) maar voldaan.


We kwamen, we zweetten, maar we beklommen (bijna) de Mont Aigoual.



PS: Sorry voor mijn mannen die hier toen volop zaten te studeren… Ik vond het spijtig dat jullie er niet bij konden zijn.

Weekend gemonteerd: dag 3

Zaterdagochtend 10 november, examen, welk examen?

Dat er een stevig windje stond is een schandalig understatement… De tenten gingen al opruimend bijna hun eigen weg, any way the wind blows, ware het niet dat we een paar stevige bonken meehadden om die hardnekkige krengen aan de grond te houden. Rond 10u gaan we weer op pad, vol nieuwe energie en beladen met (in onze rugzak heel wat minder, in ons hoofd daarentegen..) wijn en hevige spierpijnen! Maar met het vooruitzicht op een massageketting vanavond (zoals ze dat in de lagere school altijd spannend vonden), zetten we er stevig de pas in.

Tegen 16u bereiken we l’Esperou, een dorp op 1250 meter hoogte. Na enkele zelfvoldane en welgemeende schouderklopjes, vinden we een verlaten campingterrein. Het is een all-in-one zoals er niet veel te vinden zijn dezer dagen: gratis, geweldig uitzicht, voorzien van sanitaire faciliteiten (indien u niet tot de selecte groep gemiddelde kampeerders zou behoren moet u dit lezen als: genoeg bomen) en niet te vergeten: een idyllische staancaravan, open achtergelaten. Wel lichtjes ranzig, dat mag gezegd zijn. Maar gezien een doorgewinterde kampeerder blij is met alles wat zijn richting uit komt, waren wij uitermate in onze nopjes! Zo hevig zelfs dat enkele héél moedige zielen onder ons beslisten nog de beklimming naar de top aan te vatten, zo’n 300 meter hoger. De achterblijvers (mietjes?) zetten zich dan als volleerde femmes de ménage aan de opbouw van de tenten en aanmaak van het kampvuur. Maar dat konden we als de beste, de Pieter en ikke...

Na drie spannende uren keren de Stoute Studenten terug van hun beklimming richting tenten, alwaar een gezellig kampvuur en nog gezelligere vrienden hen opwachten. Het wordt een feestmaal, de kookkunsten van Fre redden ons als het ware van een gewisse hongerdood. Spijtig genoeg is de wind daar op zo nen berg toch redelijk hevig, waardoor we niet alleen heel koud hadden, we konden ook nog is geen reet zien omwille van een agressief rook uitstotend kampvuur… Gelukkig was het gezelschap tenminste ideaal, wordt er dan achteraf meestal bijgezegd…
En hoewel het Vika’s verjaardag was, kon niemand het dus opbrengen om er een laat avondje/vroeg ochtendje van te maken, maar dat zouden we achteraf wel goedmaken. Ijskoud bedje in dan maar, zo dicht mogelijk bij elkaar en met zoveel kleren aan als fysiek haalbaar was.

Weekend gemonteerd: dag 2

Vrijdagavond 9 november, 6 dagen tot volgend examen.

Na gezellig met z’n tienen (Enrico, Frederik, Wiktoria, Praline, Natasha, Niels, Pieter, Adam, Greg en mezelf) anderhalf uur te bussen, komen we aan in Le Vigan. Het dorp zelf ligt ook al op 250 meter hoogte, maar plots zien wij daar: den berg!

Steile hellingen met vervaarlijk uitstekende rotsen strekken zich voor ons uit, en moedig als we zijn beginnen we meteen aan een stevige klim…

Na een uur of vier (het is intussen 18u en dus al licht schemerend), beseffen we dat het gestelde doel voor vandaag niet meer haalbaar is, en zien ons genoodzaakt onze tenten op te stellen op een donzig stenen tapijt. Het kan onze avond echter niet beïnvloeden, gezien we een dik uur later toch allemaal gezellig rond het kampvuur van pain, vin et boursin kunnen genieten…

Dan haalt onze Pool zijn supersonische gitaar boven (twaalf snaren, jiieehaa) en na een uitgebreide zangsessie strompelt iedereen in licht of minder licht beschonken toestand tentwaarts (voor zover sommigen onder ons al niet gretig gebruik maakten van hun medemens om een dutje te doen aan het kampvuur). Om er enige tijd later weer uit te wurmen, richting dichtstbijzijnde bremstruik, om daar de nodige boodschappen achter te laten. Bij sommigen onder ons gebeurde dit niet langs de reglementaire weg, maar alle wegen leiden naar Rome zoals ze zeggen… Als het er maar uit kan wanneer dat nodig is, nietwaar Pieter?

Weekend gemonteerd: dag 1

(Kwestie van de chronologie wat door elkaar te schudden...)

Donderdagnamiddag 8 november, 7 dagen tot volgend examen (het alom gevreesde Comptabilité Générale Approfondie).

Studeren zit er niet echt in (iedereen is hier intussen al bekend met Laur-iaanse gewoontes, namelijk de neiging tot een licht niet-studeer syndroom), de maag nu al vol van al die liquide middelen die bij wijze van dagelijkse boeking in het journaal via een kleine détour langs provisies en amortissementen hun weg vinden naar de bilan de klootuur.

En dan plots, als een engel uit de hemel nedergedaald met als exclusief doel de mensheid te redden van al deze boekhoudkundige verdommenis, is daar: Pieter! Een lid der lokale Belgenkolonie, dat spreekt voor zich. Van hem verneem ik namelijk dat er dit weekend een tripje op het menu staat, een MONTeer tripje nog wel… Naar de Mont Aigoual namelijk. Voor ik goed en wel de tijd krijg om ook nog te vernemen hoe wat waar wanneer wie waarom, zijn mijn ça en surmoi al in alle hevigheid losgebroken in een laaiende discussie. Trippen? Ja! Of leren? Hmm. Rugby? Verdomme, beloofd aan Lydia.. Etentje met Domien? Laura Herts (want jawel: a won woman show…) ? Al die vragen…

Gelukkig brengt mijn alom geprezen moi de verlossing. Tot minimale ergernis van Snollie beslis ik om mijn mede-erasmussers te vervoegen in hun strijd met de bergtop van 1565 meter, en zo gebeurt het dat mijn heel weekend-plan omvergegooid wordt en ik de volgende dag om 12.45 op de bus richting Le Vigan zit. Uiteraard gepakt en gezakt met betrekkelijke hoeveelheden eten en wijn van Dunaldi, want zo drie dagen overleven in de bossen, daar kan een vatje wijn al is van pas komen denk ik zo. It was a bumpy ride, en dan vooral de aanloop naar de busrit, gezien er gescheurde kruisbanden van het buurmeisje mee gemoeid waren… Maar dat is dan weer een ander verhaal.

Als er nog iets in zat zou het nu de spuigaten uitvluchten.

Laten we zeggen dat al het werkend volk (wat volgens mij toch al niet zo veel is, gezien de weken hier slechts een reikwijdte hebben van 35 uren en de werkgewijze schup dan ook nog is vanaf de gezegende leeftijd van 50 jaar afgekuist wordt) in een grote gepantserde tank zit, de tank van het alomgevreesde overheidssysteem. En laten we de studenten er ook nog bijmoffelen, kwestie dat de tank toch niet halfleeg kan blijven. Dan zijn de spuigaten van die tank nu wagenwijd opengezet, en jawel, onze fransosische vrienden hebben zich richting liberté gewurmd...
Waarschijnlijk klinkt dit als Chinees in jullie oren (ogen), maar ja mannekes, je moet het hier dan ook met eigenste ogen gezien hebben om het te geloven. Studentend volk beslist dat het geen les meer wilt, misschien wel voor de komende drie maanden (waardoor de arme erasmusser zich hier lichtelijk 'langs achter gepakt' voelt, excuseer daarvoor) en ze hebben daar dan ook nog een relatief goeie reden voor... Treinbesturend volk daarentegen, heeft onder minder valabele voorwendselen óók beslist om heel Frankrijk maar een beetje op z'n gat te smijten. Met andere woorden, van buitenaf gezien is het hier momenteel een zwart hol als het gaat om openbare transport mogelijkheden. Het is zelfs zo ver gekomen dat, naast het bericht dat de staking eindeloos schijnt verder te duren, er ook smeekbedes aanhoord worden op het ochtendjournaal van mensen die niet op het werk (als ze dat woord hier al kennen uiteraard) geraken en op zoek zijn naar een gezapige carpoolwillende goeie ziel...

La France, on l'aime ou on la grève...

Invasie van de zusjes

Beau beau beau, la vie est Beaujolais zou een nieuwe hit van de intussen gepensioneerde maar nog steeds zeer gewaardeerde Will Tura kunnen zijn. Sinds gisteren is de nieuwe Beaujolais, wijnjaar 2007, verkrijgbaar in elke beter Franse bar. De Mex bood dit heerlijk druivensapje aan studentenprijzen aan.

’t Werd er een gezellig Bacchusfeestje waar deze goddrank rijkelijk (14 € par bouteille) vloeide. Meer dan terecht na twee weken ijverig studeren. We waren zowaar bijna vergeten dat we eigenlijk op Erasmus zijn in een stad où on ne se couche jamais.
De zusjes, die trouwens vorige dinsdag het koude Belgenlandje achter zich lieten om hun kleiner broertje eens te bezoeken, kregen meteen een getrouw beeld van het studentenleven op Erasmus. Het moet toegegeven worden, het tempo was meteen iets te hoog gegrepen :)
In elk geval, kamertje vol tot zondag! Ik heb er wel een stijve nek voor over om mijn gasten te laten genieten van mijn hemelbed. Ze zullen zich dit bezoek tot op hun oude dag levendig kunnen herinneren.
Na een welverdiende nachtrust begaven we ons op pad door de kleine steegjes van de stad. En zoals het echte dames betaamt wordt er natuurlijk ook aan “vitrinelikken” gedaan - en neen, daar bleef het niet bij. Handtasje hier, sjaaltje en jasje daar... ze verwennen zich graag. De wintercollectie voor de mannen ziet er trouwens ook wel dandy uit. Heb me ook laten verleiden, ik beken. Laat het maar winteren nu, ik kan er wel tegen met mijn nieuwe pull.
Intussen, vrijdagavond geworden, maken we ons opnieuw klaar voor een avondje uit. Met de Sugababes (invloed van de zusjes) op de achtergrond, wordt de sfeer al goed gezet. Jammer dat hun zo bezoek zo kort is. Reden te meer om ervan te genieten. Ik mis jullie nu al Lise en Liesbeth!

Volle maag studeert niet graag

En de maag van de gemiddelde Erasmusser hier in het Zachte Zuiden is veelal tot over de rand gevuld met overheerlijke réprocités en andere principieel door de strot geramde boekhoudkundige lekkernijen...
Neen, aan ons examen-avontuur is nog geen einde te bespeuren, geen lichtje in de donkere tunnel vol hersenspinsels. Trouwens vanaf morgen ook weer geen licht meer te zien in de tunnel tussen Comédie en Corum, en dat allemaal dankzij de (niet meer zo) kolenscheppende 500.000 arme stakkers die vinden dat ze op hun 50e de stuurknuppel van de SNCF-treinen (en in dit geval ook Montpellieraanse trammen) genoeg leed hebben aangedaan. Sarko denkt daar echter anders over... Oplossing: Op de pôt met Sarko! Demain il y aura la grève...
Zo ook hebben de fransosische (niet studerende?) studenten onder ons beslist om de universiteitsgebouwen te evacueren en vervolgens te blokkeren met stoelen en tafels. Want daar dienen die uiteindelijk toch voor? Ik bedoel komaaaaan, wie gaat daar nu op ZITTEN? Maar goed, pakt dat onze unief toch weer haar rol van de uitzondering op de regel vlekkeloos zal vertolken, en ons examen Comptabilité Générale Approfondie deze donderdag mooi doorgaat.
Laten we hierop mes en vork heffen, leve de volle maag...

Eervolle vermelding

Omdat ik vind dat ze toch wel een héél (sf)eervolle vermelding verdienen...

Danku aan de 4 mama's (waarvan uiteraard ééntje speciaal...) voor het bezoekje!

Jot menneke, jot!

Halloween was bloederiger dan ooit tevoren. Al vlijtig maskertjes knutselend werd ik op weinig erotische wijze gebeten door de schaar van Laura. Daar kwam bloed van, en binnen de kortste keren zag ik witter dan de doorsnee (doorgesneden?) witte boterham. Een sofaatje drong zich op. De resterende zitplaatsen waren snel uitverkocht, toen bleek dat ook binken Joris en Jan niet volledig tegen bloed bestand zijn. Lola en Loran kropen meteen in de rol van gewillige verpleegsters en plakten mij weer helemaal toe. Ook onze binken kregen een genezende aai over het bolleken. Tevergeefs, zo bleek. Want met hen is het die avond nooit meer volledig goedgekomen...

's Anderendaags kwamen er massa's ouders uit het hemelken gevallen. Met auto's en al. Dat opende perspectieven, en een uitstapje kon niet uitblijven. Het was een blij wederzien, zowel

met de ouders als met den Otto, die ronkte van puur genot toen hij losgelaten werd op de smalle, bochtige bergwegeltjes richting St.Guilhem-le-désert. Of was ik dat misschien?

St.Guilhem heeft ne boom die breder is dan ik. Ik lieg daar niet om. En ook zijn berg bergt er niet naast. Tevens vormt dit berglandschap de natuurlijke biotoop van de Wilde Ululu, die wij tijdens het uitkramen zijner lokroep (het is immers het hele jaar door paartijd voor de Wilde Ululu) op lichtgevoelige plaat konden vastleggen. Tenslotte staat St.Guilhem wijd en zijd bekend om de traagheid van zijn ober (enkelvoud!). Absoluut de moeite, maar u trekt er best een volledig dagje voor uit.