Zondagochtend 11 november 7.30, amaai ’t is vroeg.
Vastgevroren ledematen en heftige winden ten spijt, de tien avonturiers staan moedig op en beginnen voor de laatste keer met de tentafbraak, boven de heerlijke damp van een tas hete koffie, wederom te danken aan den benzien van Fre…
In het gat dat l’Esperou is, bleek toch net één winkeltje open te zijn, waar we de nodige vitaminenvoorraden gingen inslaan alvorens het aanvatten van onze helse terugtocht. En toen zagen we daar plots: een wegwijzer. Echt bemoedigend was die niet: Le Vigan 30 km… Na een klein moment van paniek, beslisten we uit puur protest in de tegenovergestelde richting te vertrekken. Met een beetje geluk…
Nét toen we onze toekomstperspectieven zich zagen reduceren tot holmens - geëquipeerd met een tent weliswaar – kwam daar onze redding nedergedaald uit de hemel. Of opgestegen uit de grond, het gebeurde te snel om het onderscheid te maken. Het was zacht en lief en wollig, en het werd instant verliefd op Greg (is nu natuurlijk ook wel een charmante Fransman maar bon). Victor, het schaap. Eigenlijk was het een ram, aan de afmeting zijner couillen hebben we dat duidelijk kunnen vaststellen, maar gezien het ontbreken van hoorns was hij in onze ogen toch licht gedegradeerd… Anyway, onze nieuwe vriendschap bloeide open en Victor bleihde dat we maar achter zijn gat moesten lopen, I will take you there!
En zo gebeurde het, dat we aankwamen in een nieuw gat: Aulas. Gemiddelde leeftijd: 80+! Maar het belangrijkste, Victor vond er zijn nieuwe thuis, en na een uitgebreide pic-nic moesten wij dus alleen verder. Na nog enkele kilometers van geweldige bergpaadjes, kwamen we bovenaan een de vallei van Le Vigan uit: doel in zicht dus! De euforie was groot, en het laatste stuk werd al huppelend afgelegd. In gedachten dan toch.
Kwestie van nog een laatste inspanning eruit te persen, bleek dat we de foute bushalte hadden, en dus nog even stressen om de laatste bus naar Montpellier te halen! Maar zoals Fransen graag werken, kwam deze bus twintig minuten te laat, en dat hadden we kunnen voorspellen… Maar niet geklaagd, rond 19u kwamen we aan in ons stadje, helemaal stinkend (afgaand op de blikken van mensen die in een boogje om me heen liepen op de tram) maar voldaan.
We kwamen, we zweetten, maar we beklommen (bijna) de Mont Aigoual.
PS: Sorry voor mijn mannen die hier toen volop zaten te studeren… Ik vond het spijtig dat jullie er niet bij konden zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten