Dat er een stevig windje stond is een schandalig understatement… De tenten gingen al opruimend bijna hun eigen weg, any way the wind blows, ware het niet dat we een paar stevige bonken meehadden om die hardnekkige krengen aan de grond te houden. Rond 10u gaan we weer op pad, vol nieuwe energie en beladen met (in onze rugzak heel wat minder, in ons hoofd daarentegen..) wijn en hevige spierpijnen! Maar met het vooruitzicht op een massageketting vanavond (zoals ze dat in de lagere school altijd spannend vonden), zetten we er stevig de pas in.
Tegen 16u bereiken we l’Esperou, een dorp op 1250 meter hoogte. Na enkele zelfvoldane en welgemeende schouderklopjes, vinden we een verlaten campingterrein. Het is een all-in-one zoals er niet veel te vinden zijn dezer dagen: gratis, geweldig uitzicht, voorzien van sanitaire faciliteiten (indien u niet tot de selecte groep gemiddelde kampeerders zou behoren moet u dit lezen als: genoeg bomen) en niet te vergeten: een idyllische staancaravan, open achtergelaten. Wel lichtjes ranzig, dat mag gezegd zijn. Maar gezien een doorgewinterde kampeerder blij is met alles wat zijn richting uit kom
t, waren wij uitermate in onze nopjes! Zo hevig zelfs dat enkele héél moedige zielen onder ons beslisten nog de beklimming naar de top aan te vatten, zo’n 300 meter hoger. De achterblijvers (mietjes?) zetten zich dan als volleerde femmes de ménage aan de opbouw van de tenten en aanmaak van het kampvuur. Maar dat konden we als de beste, de Pieter en ikke... Na drie spannende uren keren de Stoute Studenten terug van hun beklimming richting tenten, alwaar een gezellig kampvuur en nog gezelligere vrienden hen opwachten. Het wordt een feestmaal, de kookkunsten van Fre redden ons als het ware van een gewisse hongerdood. Spijtig genoeg is de wind daar op zo nen berg toch redelijk hevig, waardoor we niet alleen heel koud hadden, we konden ook nog is geen reet zien omwille van een agressief rook uitstotend kampvuur… Gelukkig was het gezelschap tenminste ideaal, wordt er dan achteraf meestal bijgezegd… 
En hoewel het Vika’s verjaardag was, kon niemand het dus opbrengen om er een laat avondje/vroeg ochtendje van te maken, maar dat zouden we achteraf wel goedmaken. Ijskoud bedje in dan maar, zo dicht mogelijk bij elkaar en met zoveel kleren aan als fysiek haalbaar was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten