11 september 2007, een loom dagje…
Na nog wat bezoekjes aan de unief, werd het duidelijk dat dat verzekeringgedoe nog niet echt opgelost was, en dat onze geliefde Seng Bisiou (zo heet onze persoonlijke Chinees hier, en daarnaast is ze ook onze Erasmus-coördinator) ons - behalve Ollie dan - nog niet kon voorzien van onze enige echte studentenFLAP (een A4 karton, hoe halen ze het toch in hun hoofd…??!).
Dan maar een beetje miserie weginternetten op de unief, gelukkig vliegt daar overal WiFi in de lucht.
Toen de avond viel, en we klaar waren met ons dagelijks kookpotje, begaven Jan, Olivier, ik en nog wat meisjes van het gebouw ons naar de Cargo. Dit was onontgonnen terrein voor ons: een salsabar! Aldaar kregen we een gratis les merengue, wat in praktijk wilde zeggen dat we een hele avond mochten kijken naar zo’n mooie dansende latino, en daar konden de meisjes natuurlijk niet kwaad om blijven... Maar Jan en ik hadden de smaak snel te pakken, en zelfs lang nadat de salsales gedaan was, waren we nog onze draaitjes, hoekjes en zwiertjes aan ’t inoefenen om het zeker niet te verleren tegen de volgende week.
Eén keer uitgedanst, gingen we terug naar onze stek, waar Thierry en Iandre (kotgenoten van Jan en Joris) en Sammy le Tunésien op ons zaten te wachten met een groen doekje op de tafel met wat vierkantjes op, en een pak kaarten in de aanslag. Na mijn initiële overwinning, duurde het niet lang voor ik de chip loser werd. Echt goed heb ik sindsdien niet meer gevolgd, maar ik geloof dat één van de mannen gewonnen is...

10 september 2007, en tot onze grote spijt luiden we officieel de laatste week voor het academiejaar in…
Na afscheid genomen te hebben van de drie musketierinnen, hadden we nog een pak administratieve kwesties die op ons lagen te wachten… Da’s wel ok, dachten we, even langsgaan op de unief, wat papiertjes invullen en klaar is Kees? Maar néén hoor, nog geen uur nadat we eraan begonnen, werd deze dag officieel uitgeroepen tot de BIJNA-DAG.
Een kleine illustratie: We waren BIJNA ingeschreven aan de universiteit, ware het niet dat er een speciaal papier nodig was van onze verzekeringen. We hadden BIJNA internet, ware het niet dat een livebox opsturen nog tien dagen (lees: minstens twee weken naar Zuid-Franse normen) zou duren. Zo kunnen we nog even verdergaan, maar dat zou beginnen vervelen denk ik zo :)
De rest van onze dag vulden we dan maar met een bezoekje aan de kast van onze kotbazin, oftewel: mme Michel’s mansion! Meteen waren we tevreden om te zien dat het peperdure huurgeld blijkbaar toch goed besteed wordt… Tja, het onderhoud van een domein van enkele hectaren met zwembad en tennisplein en niet te vergeten een kasteel erop, dat kan wel is een beetje geld kosten natuurlijk. Maar dat even terzijde.
In de late namiddag kreeg ik nog een bezoekje van België: Thomas, Tim en Steven maakten even een tussenstopje onderweg naar huis van hun roadtrip. Na een etentje in ons appartement zetten ze hun reis richting België verder.
’s Avonds vierde onze Poolse vriendin Ada haar verjaardagsfeestje, en alle benodigdheden waren aanwezig: Ada (vooral voor de jongens dan – wel spijtig van haar aanwezige vriendje, dat was toch helemaal niet nodig he, ofwel?), champagne, een idyllisch parkje, een heerlijk grappige Zuzanna (ja die Polen, een ras apart), nog wat ander tof volk en wij natuurlijk! Het werd een gezellig en vooral hilarisch avondje.
En stilletjesaan werd het BIJNA weer licht…

9 september 2007, en we spraken af met een heel pak Erasmus-vriendjes om samen een sportief tripje te maken: met onze gehuurde stalen rossen (mandje voor de hond inclusief), begaven we ons richting Le Lez, de enige rivier die Montpellier rijk is. Die volgden we tot helemaal in Palavas, een ander leuk kuststadje vlak naast Pérols.
Uiteraard ging dit niet zonder haken of stoten, maar na enkele tussenstopjes zijn we er toch heelhuids (maar iets of wat later dan voorzien) aangekomen.
Voor velen werd het een leuk (en vooral internationaal!) dagje aan het strand, maar voor mijn drie Belgische vriendinnetjes en ik werd het nog net iets anders… Wij gingen een ‘speed’boot huren, en tegen de volle 10 per uur voeren we via een kanaal de zee op. Daar dobberden we een tijdje rond, 2 moedige zielen sprongen zelfs in de zee! (die echt 5 koud was ofzo, op een schaal van 5 dan…)
Na een tijdje echter nam onze Libi plaats achter het roer, en ontdekte dat die hendel toch nog net ietsje verder naar voor kon (lees : plots konden we vijf keer zo snel varen!).
Blijkbaar kan ze toch nog net iets beter om met die hendels als de rest van ons… ;)
Na een uurtje of drie voegden we ons weer bij de rest en maakten ons klaar voor de terugweg. Over die laatste deden we natuurlijk (wat hadden we verwacht…) drie keer zo lang als de heenweg, maar weeral slaagden we erin om heelhuids op onze bestemming te geraken.
In Montpellier brachten we nog even een bezoekje aan de markt op Place de L’Europe, maar aangezien die niet zo interessant was, was iedereen al snel weer thuis om een afscheidsdinertje ineen te boksen. Voor de laatste keer zaten we dan allemaal in de keuken van 2A, met z’n zevenen te eten.
Omwille van het vroege uur waarop de wekker (de trut!) de volgende dag zou afgaan, waren we verplicht om voor een keertje op een degelijk uur ons nestje op te zoeken… Maar het werd snel weer dag!

8 september 2007, oftewel the day after. De poesjes in ons hoofd hebben zich gelukkig niet echt kunnen nestelen, en al snel vonden we de moed om ons richting bus te begeven, alwaar – na een potje (amateur!)volleybal op het plein - de chauffeur ons vriendelijk uitnodigde om mee te rijden tot aan … jawel, het strand!! Meer bepaald het stadje Pérols, alhoewel we van het stadje zelf natuurlijk niet heel veel gezien hebben. Enkele uren en flessen zonnecrème later, kwamen we op terugweg ook onze jongens tegen. Samen namen we de bus terug, en kregen meteen een privé-koor voorgeschoteld: een stoere Afrikaan die meejankte met zijn discman.
Vermoeid maar voldaan thuisgekomen, werd het tijd voor een nodige douche, en daarna weer een avondje op zoek naar een lekker feestje!
Surprise surprise, we moesten slechts tot op het vierde verdiep gaan op er eentje te vinden! Daar hebben ze namelijk een leuk terras, en zoals we allemaal sociale Erasmussers zijn is dat wel zo’n beetje gemeen goed van het hele gebouw J Een paar uurtjes later, na het vloeien van ettelijke liters alcohol (begrijp dit niet verkeerd, we waren ook wel met veel, natúúrlijk..!) beslisten we (en dat was géén goeie beslissing) ons richting centre ville te begeven. Over een kilometertje hebben we in deze benevelde toestand ongeveer anderhalf uur gestapt, maar dat was – behalve dan de benodigde tijd voor een wc-stop tussen de containers - ook wel de fout van die meneer die in slaap gevallen was op zijn moto… (zie foto) Daar MOESTEN we gewoon even blijven staan en lachen gieren brullen!
Na deze helse tocht, en uiteindelijk toch aangekomen in de Rockstore, beslisten we dat het tijd werd voor een Tequila’tje. Een meter voor twaalf euro! Wie zegt daar dan nee tegen... Na enkele uurtjes van (geslaagde?) dansjes placeren, keerden we huiswaarts. Het werd kwart voor zes en dus bedtijd voor alle kindjes!

7 september 2007, de introductiedag op de universiteit! Veel licht in de duisternis wordt er niet geschapen, maar we weten nu wel één ding : de Franse administratie, c’est vraiment horrible… Na een paar vermoeiende uurtjes beslissen we dan maar onze traditie met onze maat (de Ric) voort te zetten in ons (ondertussen bijna stam-)café : de Joseph.
Een beetje rondkuieren in de stad mag er ook wel bij (ja, er IS ook wel iets te doen buiten de lekkere zeteltjes bij Joseph thuis), in combinatie met iets wat bijna op een fotoshoot begon te lijken, dankzij de super high-tech jumbo-camera van Flo…
Een beetje gek doen thuis, nog wat kooktalent bovenhalen, en dan afzakken naar Place de la Comédie, waar de rugbyploeg van La France op groot scherm haar eerste match speelde in het Wereldkamioenschap (dat hier trouwens doorgaat). Zoveel gezelligheid, drukte, eenheid, sfeer, opgewondenheid, en gejuich bij elke goeie actie. Maar allemaal nog niks vergeleken bij DAT ene moment… Plots zien we een man in beeld. We denken : Neanderthaler, maar neen, alle Fransen juichen als nooit tevoren. Het blijkt Chabal te zijn, niet minder dan een beer van een vent, en blijkbaar de sterspeler van Les Bleus. Deze jongen moet zoveel gewicht ronddragen (van zijn haar+baard alleen al zou zijn rug kromgroeien als hij te lang moet rechtop lopen) dat hij er slechts als surprise-act op het einde wordt ingebracht, omdat het hem anders misschien wel eens fataal zou kunnen worden… Maar imposant is hij zeker en vast wel!
Het mocht echter allemaal niet baten, Frankrijk verloor… Voor ons kon dit natuurlijk de pret niet verpesten, wij zakten zonder schroom af naar de Macadam. Wanneer die sloot zetten we het feestje gewoon verder in de Rockstore (een soort disco, denken we..). Was het de sfeer op de Place die het gemaakt heeft dat het een avond om nooit te vergeten werd, of gewoon het aantal procenten alcohol in ons bloed? Wie zal het zeggen…

6 september 2007, onze tweede dag breekt aan! (eerste actie van vandaag : een Ricard in Café Joseph!) En jawel, de vriendjes (of vriendinnetjes in dit geval) uit België zijn ons niet vergeten en komen een bezoekje brengen (lees: meefeesten). Plots zijn we met zeven, en er wordt een flesje cava gekraakt op de toegenomen gezellige drukte in ons appartement. Het feestje moesten we vanavond niet gaan zoeken, het vond gewoon plaats bij ons thuis.

5 september 2007, we kunnen het zelf amper geloven, maar onze allereerste nacht samen in Montpellier zit erop! Zittend op het terras van Café Joseph op één van de vele idyllische pleintjes hier, nippend van een lekker glaasje rosé , beseffen we echter wel dat er nog héél véél dagen en nachten gaan komen, en dat we er ten volle van gaan genieten. Te beginnen: NU!
In ons appartement (lees: op onze sofa) zitten we dan maar een beetje samen te mijmeren over wat we nog allemaal willen doen, en we zijn gelukkig.
Dan is het weer tijd om een Erasmus-feestje te ontdekken: de Macadam. De enige downside zijn de Fransmannen die blijkbaar komen om hun ogen de kost te geven aan al die étrangères féminines… Voor de rest lijkt dit voor ons de Seven Oaks van Montpellier, en we zijn meteen verkocht voor de 'Pichets' die je hier kan kopen : 1 liter bier in een plastieken kan met vier bekers erbij, en dat voor 6 euro! Al een pak beter dan wat we ons van de vorige avond herinneren qua prijzen... De brouwers van bij ons zouden wel zot worden, als ze zouden zien hoe die Fransen hier hun bier verkrachten door dat in zo'n kan te tappen :) Maar dat kan ons eigenlijk weinig schelen, wij hebben cheap ass beer gevonden!

4 september 2007 was het dé grote dag. Joris nam afscheid van zijn mama en sprong de trein op, ikzelf kwam met Molleke, de auto van ons mama. En zo werden de vier soldaatjes bij elkaar gebracht. We waren die avond zo gelukkig, dat we zelfs beslisten van onze kookkunsten al is boven te halen, en daarna een stapje in de wereld van de Montpellieraanse student te zetten… We begaven ons naar de Australian Bar. Daar dronken we een aantal (hoeveel kan ik niet meer juist vertellen) peperdure pintjes om onze eerste avond te vieren, en dat is waarschijnlijk de oorzaak dat onze poging om de laatste tram naar huis te nemen grandioos mislukte... Maar gelachen hebben we wel, zo te voet onderweg naar de Boulevard Pasteur. En meteen werd er een competitie sprintjes in gang getrokken. Was het het Frans bier, de euforie van de eerste avond, of zijn wij gewoon geboren competitiebeesten? Ik denk dat ik het antwoord wel weet :)

3 september 2007 is er eigenlijk niks speciaals gebeurd. ’s Avonds gingen Oli en Jan slapen met bonzende hartjes, vol verlangen uitkijkend naar de volgende ochtend…

2 september 2007 was een zondag.

1 september 2007, en Jan voegt zich bij de bende! Waarom? Niemand kan daar precies op antwoorden. Zijn het bovenaardse krachten? Is het chantage? Waarom anders wil je alleen met Oli samenwonen… Haha mopje, ik doe het ook uit vrije wil en ik zal het veel langer moeten volhouden!

31 augustus 2007, het startschot van wat later een vijf-maanden-durende-vakantie zou blijken. Onze Oli vertrekt – volledig met mami, papi en zusje inclusief – en komt diezelfde dag nog aan in ons appartementje op Boulevard Pasteur 28. Al snel heeft onze vriend het zich er gezellig gemaakt, maar er mist toch nog iets…

Het begon allemaal lang geleden...

Op één of andere koude dag tijdens de Belgische winter, kregen de HIRtjes bezoek van ene Ferdi Put. Die laatste vertelde hen over een droom die hij had, namelijk ‘zijn’ studenten doorfaxen naar het buitenland. Wisten zij veel wat hen nog allemaal te wachten stond…
Nu, zo’n negen maanden later, hebben zij hier live kennis mee gemaakt. Hier volgen de gekke avonturen van Joris, Olivier, Jan en Laura.