Na nog wat bezoekjes aan de unief, werd het duidelijk dat dat verzekeringgedoe nog niet echt opgelost was, en dat onze geliefde Seng Bisiou (zo heet onze persoonlijke Chinees hier, en daarnaast is ze ook onze Erasmus-coördinator) ons - behalve Ollie dan - nog niet kon voorzien van onze enige echte studentenFLAP (een A4 karton, hoe halen ze het toch in hun hoofd…??!).
Dan maar een beetje miserie weginternetten op de unief, gelukkig vliegt daar overal WiFi in de lucht.
Toen de avond viel, en we klaar waren met ons dagelijks kookpotje, begaven Jan, Olivier, ik en nog wat meisjes van het gebouw ons naar de Cargo. Dit was onontgonnen terrein voor ons: een salsabar! Aldaar kregen we een gratis les merengue, wat in praktijk wilde zeggen dat we een hele avond mochten kijken naar zo’n mooie dansende latino, en daar konden de meisjes natuurlijk niet kwaad om blijven... Maar Jan en ik hadden de smaak snel te pakken, en zelfs lang nadat de salsales gedaan was, waren we nog onze draaitjes, hoekjes en zwi
ertjes aan ’t inoefenen om het zeker niet te verleren tegen de volgende week.Eén keer uitgedanst, gingen we terug naar onze stek, waar Thierry en Iandre (kotgenoten van Jan en Joris) en Sammy le Tunésien op ons zaten te wachten met een groen doekje op de tafel met wat vierkantjes op, en een pak kaarten in de aanslag. Na mijn initiële overwinnin
g, duurde het niet lang voor ik de chip loser werd. Echt goed heb ik sindsdien niet meer gevolgd, maar ik geloof dat één van de mannen gewonnen is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten