Halloween was bloederiger dan ooit tevoren. Al vlijtig maskertjes knutselend werd ik op weinig erotische wijze gebeten door de schaar van Laura. Daar kwam bloed van, en binnen de kortste keren zag ik witter dan de doorsnee (doorgesneden?) witte boterham. Een sofaatje drong zich op. De resterende zitplaatsen waren snel uitverkocht, toen bleek dat ook binken Joris en Jan niet volledig tegen bloed bestand zijn. Lola en Loran kropen meteen in de rol van gewillige verpleegsters en plakten mij weer helemaal toe. Ook onze binken kregen een genezende aai over het bolleken. Tevergeefs, zo bleek. Want met hen is het die avond nooit meer volledig goedgekomen...
's Anderendaags kwamen er massa's ouders uit het hemelken gevallen. Met auto's en al. Dat opende perspectieven, en een uitstapje kon niet uitblijven. Het was een blij wederzien, zowelmet de ouders als met den Otto, die ronkte van puur genot toen hij losgelaten werd op de smalle, bochtige bergwegeltjes richting St.Guilhem-le-désert. Of was ik dat misschien?
St.Guilhem heeft ne boom die breder is dan ik. Ik lieg daar niet om. En ook zijn berg bergt er niet naast. Tevens vormt dit berglandschap de natuurlijke biotoop van de Wilde Ululu, die wij tijdens het uitkramen zijner lokroep (het is immers het hele jaar door paartijd voor de Wilde Ululu) op lichtgevoelige plaat konden vastleggen. Tenslotte staat St.Guilhem wijd en zijd bekend om de traagheid van zijn ober (enkelvoud!). Absoluut de moeite, maar u trekt er best een volledig dagje voor uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten