16 september 2007, en onze wegen splitsten.
Jan, Ollie en Suzanne (Zwitsers meisje van ons appartement) gingen met de bus naar het strand, spanneuuunnnd… :p
Terwijl waren Jochem, Joris en ik liftend onderweg naar Nîmes. Wel ja liftend..we hebben eerst moeten stappen tot aan de winkel met de Chinees, eer iemand ons meenam. Die Chinees was op zich al een beetje raar, maar op die mening moesten we terugkomen toen we de mensen in de auto van onze eerste lift wat nader leerden kennen. Iets té nader, zo bleek. Vanachter in de auto gepropt, maakten we het moeilijke beslissingsproces mee dat het Marginale Duo doorstond over welke auto ze even later zouden ‘kopen’ (gezien hun auto een rammelkar was die bijna uiteenviel onder het gewicht van alle liters alcohol die ze erin hadden opgeslagen, was dit natuurlijk weinig geloofwaardig). Enkele handrembochten later zat ik al ineengedoken van schrik achter mijn rugzak, toen de vrouw plots doodleuk zei dat alcohol, cocaïne en nog ander van dat soort leukigheid bij hen geen enkel probleem zou zijn. Maaaarrr, alsof dat nog niet shockerend genoeg was voor brave kinders zoals wij, stelde ze even later aan haar pimp voor om hem even..mja hier is geen mooi woord voor. Laten we dit open voor vrije interpretatie.
Gelukkig (of spijtig?) zat niet AL de intelligentie van deze jongen helemaal beneden, en hij verklaarde aan ons dat hij dat mss toch wel wat onbeleefd zou vinden, aangezien er nog een meisje bij zat en die ook gevoelens had (ik dus).
Ach ja, in ’t kort, we hebben geluk gehad dat die twee halvegares ons eruit hebben gelaten voor we op de rechtstreekse naar Nîmes waren…
Met een vriendelijk meisje zijn we er dan uiteindelijk geraakt, en het stadje was zeker de moeite. Veel leven, veel orkesten en fanfares, veel drank die volop vloeide, en veel treinen die te laat waren, nét als wij dachten de trein naar huis te nemen. Nu goed, zo leerden we weer een stuk Franse cultuur kennen: de SNCF met haar retards van minstens (MINSTENS!) 20 minuten, spoorwissels gedurende de laatste van deze 20 en overvriendelijke conducteurs.
Thuis aangekomen werden we warm onthaald op de Comédie, voor nog een rugby-match. Niet veel later lagen we uitgeteld in onze nest…
Een memorabel dagje in het leven van de Erasmusser, met veel bijhorende persoonlijke gelaatsuitdrukkingen en triestige In de Gloria-momenten…