Graag had ik aan deze samenvattende balans van Ollie's boesjaar* een toevoeging toegevoegd. De sensuele zachtheid en het overweldigende comfort van de ons intussen welbekende spleet heb ik namelijk aan den lijve mogen ondervinden. En hoe.
Deze verlichtende ontdekking viel mij namelijk te beurt daags nadat ik reeds de zachte geneugten mocht ondergaan van Ollie's eigenste supplementaire matras (de Belichaming van een provisieke aangelegd voor voorziene risico's) na één of ander met veel goeie wijn en blote barmannen gevuld avondje. Vaste activa zoals nooit tevoren trouwens (maar dat is een ander verhaal zeker).
Er groeide uiteraard meteen een hechte band tussen ons (mezelf en het Beestige Bed). Na een nacht van grondige voorverwarmingsmaatregelen (on a gravement ronflé, laten we zeggen) en een ochtend vol verrassing**, stond ik mijn nieuwe vriend (hopelijk wordt het niet zo'n oppervlakkige vriendschap, maar beleven we samen nog diepgaande en veelzeggende momenten) maar al te graag voor een nacht of drie af aan ons feestbeest van dienst (oftewel: den Bart). Waarna ik simpelweg gedegradeerd werd tot spleetvrouw. Met dank aan de stoere bonken waartussen ik me dan 's ochtends mocht bevinden.
* Toegegeven, het was 'maar' een WE, maar eentje dat progressief over alle komende boekjaren afgeschreven zal worden, verloren-hersencellen-gewijs dan toch.
** Bijkomende uitleg bij die bewuste ochtend: De verrassing was niet het wakker worden naast Ollie, dat zat er toch vroeg of laat aan te komen... De werkelijke verbazing verschool zich in het feit dat het deze keer niet aan de kartonnen muren lag dat ik Ollie's sexy ochtendstem met duizelingwekkende scherpte verstond. Nochtans doen ze hier hun best.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten