Kruimeldief

Enkele gedachtenkruimeltjes, opgepikt her en der te Montpellier en met liefde samengebracht op deze blog. Speciaal voor u, beste lezer. En ook een beetje voor mezelf.

De Montplezierder eet laat. Zo omstreeks halver negenen, pak’m beet. Het is dan ook op zijn minst bemerkenswaardig dat diezelfde Montplezierder zijn wijnfeesten slechts laat duren tot 19u30. Wilt u dit leutige evenement dus bijwonen, dan pleegt zulks te gebeuren al op de nuchtere maag. Gelukkig is daar dan de organisatie, immer nuchter, die u standaard slechts recht geeft op drie degustatiebonnetjes. Doch de plaatselijke wijnboer, doorgaans minder nuchter en door het leven zwalpend met rode fopperd, kuist zijn kurkentrekker af aan deze liederlijkheidsbeperkende regel. Geen glas begeeft zich in zijn troebele blikveld of het wordt volgetankt. La Fête des Vignes, qua opzet cultureel van aard. Qua uitvoering een evenement van het type “gematigd scheef”.
Kerstmis is voor vrouwen. Dat concludeerden Joris en ikzelve na 4 uurtjes kerstshoppen in winkelgalerij Polygone (het plaatselijke filiaal van de hel) en andere foute roze blingblingwinkeltjes die de penis sneller doen krimpen dan het winterse zeewater zou kunnen. Volledig opgefokt,stuiptrekkend, schuimbekkend en met stevige pijnscheuten in de onderrug en weinig mannelijk aandoende zakjes aan de arm keerden wij huiswaarts. Het mannelijke gestel is hier simpelweg niet op voorzien. En oja. Aan het vrouwtje dat het nodig vond de naar vrije ruimte en gratis lucht snakkende krioelende massa op te houden voor een enquête : bijna had u een fles feestelijke Cuvée Prestige in het traankanaal steken. Doch nu de gemoederen inmiddels bedaard zijn, wens ik ook u alsnog een Zalig Kerstfeest toe, mevrouw.

Ten slotte nog dit, bij wijze van stijlbreuk: vreemd hoe een mens na krap 4 maandjes tijd zo gehecht kan geraken aan zijn buitenlandse medemens. Of medemensch, wanneer ik voor mezelf spreek. Het leven van de Erasmusser is vaak, maar niet altijd rozengeur en manenschijn. Erasmus kan ook hard zijn, zo bleek tijdens de voorbije week, die quasi volledig werd doorgebracht met valiezen in de ene hand en een zakdoek in de andere. Afscheid is niet tof. Al hebben we getracht de schijn hoog te houden. Er werd gehuppeld, gelachen, ondergoed gepast, gevleeshoopt (vleesgehoopt? Gehoopt op vlees?) en vooral veel gegeten (en gedronken, okee…) op de talrijke “laatste avondjes”. Maar achter de schermen durfde er al eens een traantje vallen. Enkel en alleen omdat jullie (ja, jùllie!) zo geweldig zijn!