Nothing Tou-louse

Na enkele goedgevulde weken wordt het weer tijd om ons krantje te updaten...

De roadtrip richting het Verre Westen dan maar!

Na een langdradig verhaal van plannen en herplannen - zoals het altijd wel gaat bij ons, wij stinken namelijk BIG-TIME in beslissen en aanverwante concepten - was daar vrijdag 23 november, twee spanjaarden en twee belgen en een trein naar Toulouse...

Dankzij connecties met de plaatselijke erasmusser, vonden de vier chica's een schraal-maar-(easy-to-get-some-)cheap-ass hotelletje met bijhorend behangpapier.

In samenspraak met diezelfde plaatselijke erasmusser werd de avond bij wijze van 'soft' intro ingezet in een gezellig restaurantje, maar dat kon niet lang duren... De sangria lonkte, en na enkele pichets begon het serieus fout te lopen met de kleur van onze respectieve tongen en de aard van de spelletjes. Die trouwens nóg maar is aantoonden dat Spanjaard zijn een goei excuus is om vunzige opmerkingen en bekentenissen te uiten... Toen er uiteindelijk over bananen gezongen werd, vonden we dat de tijd rijp werd om naar de Bodega af te zakken. Onderweg vulden we ons internationaal arsenaal nog wat aan met Australiërs en andere downunders, en dat bleek een goeie zet gezien we - op occasionele toiletmadammen na - geen enkele centiem meer uit onze zakken moesten schudden...

Een katertje of vier later, kwamen onze venten ons vervoegen in Hotel Exelsior *. Een dagje Toulousen - shoppen voor de wijfjes, en af en toe een wolkje cultuur inhaleren - matte ons allen af. Zo erg zelfs, dat we na de aankomst van nog een derde Spanjaard zo rond de vijven, beslisten van maar meteen in den drânk te knallen...

Dat bleek dan weer een minder goeie zet, gezien sommigen onder ons tegen tapas-tijd al in bomen hadden geklommen en andere acrobatische wantoestanden. Zo nen tapa da kost trouwens ook al gauw meer dan je denkt. Maar dat had dan misschien wel iets te maken met ene Franse tapasbaruitbater die is wou testen hoe dat nu precies zat met het alcoholgehalte in ons bloed... Dat viel dus dik tegen.

Na een nachtwinkelstop voor de chips-behoevigen onder ons, probeerden we tevergeefs in enkele hippe Toulousiaanse keten binnen te geraken - wegens te veel mannelijk vlees staat dan af te lezen op het gezicht van menig buitenwipper... wanneer is er ooit TEVEEL mannelijk vlees??! bedenk ik me daar dan bij. De avond eindigde met een stuk of vijf Belgen en één complementaire Spanjaard (je kent da wel, als het heftig begint te worden vallen die Spanjaarden bij bosjes..) ergens in the underground, waar cola's van zilver zijn en pinten van goud.

Zondagochtend.

Na nog enkele nodige dommeluurtjes in een gezellig druk bed gingen we nog wat aan stadsverkenning doen. Waarbij we makkelijk twee Spanjaarden konden afschudden, en de harde kern nog overbleef voor een namiddagje idyllisch parken aan de oever van een rivier waarvan niemand de naam scheen te weten. We speelden er vliegertje en aten kebab tegen de kleine hongertjes van het leven.

En toen moesten we afscheid nemen van één der Belgen. Teneinde zulk verlies te verwerken, vlogen we even later alweer in de wijn. Gevolg hiervan was het uitbreken van een lichte changbanch en een acute nood aan nog méér wijn. Sangria bood de oplossing! Daar waar grote pichets en broekloze venten de standaard zijn, voelden de Spanjaard Mart(et)ita en ikzelf ons het best. Hieruit volgde op logische wijze dat het naar huis gaan redelijk waggelend verliep, en op misschien zelfs nóg logischere wijze dat we de volgende ochtend wakker werden op verontrustend korte afstand van elkaar. Bleek dat ik onze Jan uit z’n slaap had weten te houden met mijn gesnurk in zijn véél te klein bed, en dat onze Spanjaard zich gezellig had genesteld in het grote bed tussen de andere twee authentieke Belgische Bonken.

Ondanks alwéér enkele poezen teveel in ons hoofd, vertrokken we tegen de middag weer.

Richting Carcassonne ging het dit keer. Na gezellig gepicknickt te hebben op de trein, mochten we kennismaken met een lief klein dorpje (zo eentje om op de kast te zetten) binnen de muren van het kasteel aldaar, waar we dan ook ettelijke uren volgesleten kregen met foto’s nemen en andere toeristische trekjes.

Late namiddag en vermoeidheid zorgden ervoor dat we ons laatste uur luiweg in het station doorbrachten, wat bij sommigen als het ware hun schooiersinstinct bovenbracht.

Goed anderhalf uur later waren we terug in ónze stad, klaar om weer wat bijslaapwerk te verrichten, naar het volgend weekend toe…