Annjuin

Leutig weekendje achter de rug! Vorige woensdag vlamde Lola huiswaarts. Drie jongens bleven enigszins verdwaasd achter. Althans in eerste instantie. Want algauw groeide het besef dat er tijdelijk geen pardon meer hoefde te volgen op een boertje en er ongegêneerd gekrabd kon worden waar het jeukte. De aanpassing verliep dan ook vlotjes (het terug afleren helaas iets minder). Ook voedselgewijs is zo'n vrouw in feite overbodig, zo bleek. Wij binken knalden zonder vrees en met vlees de ene na de andere lekkernij uit onze potjes en pannekens. Aldus voorzien van een stevig laagje, zijn wij zelfs zonder vrouw buiten durven komen. Daar is ook wat bier aan te pas gekomen. En wijn. En pastis. Enzo.

Het begon allemaal op Electropeyrou, op het gelijknamige plein Place Royale du Peyrou. Ik onderneem zelfs geen poging meer om het te beschrijven, daar Joris mijn voor heeft gewassen en wel op zulke straffe wijze dat ik niet anders kan dan hier gezwind doch immer ontzagvol een linkje heen te zwieren.

's Anderendaags vielen wij onzacht uit onze nest omstreeks de zevenen, om een snel wasje later als koene ridders de tram de sporen te geven richting aula alwaar wij deelnamen aan een drie uur durende boekhoudmarathon. We spreken nu zaterdagochtend, laat dat duidelijk zijn. De onzin die ons tijdens deze foltering in het strot werd geramd, vroeg erom doorgespoeld te worden. Gelukkig was daar toen verse vriend Laurent, Fransman en druïde van beroep. Wij werden uitgenodigd in zijn hol, alwaar hij uit donkere krochten tal van alcohooltjes en ander ontvlambaars aansleurde: van Corsicaans kastanjebier over Cubaanse sigaren tot aan de alom gevreesde Absynthe. Alles werd met vakmanschap geprepareerd en geserveerd. Wat later op de avond kwam Lola terug toe uit het verre Belgenland, en zij zag aan de kleine oogjes van de jongens dat het goed was. We hadden haar een klein beetje gemist, maar dat blijft tussen ons.

Zondag was het Ann-iversaire. Concreet wil dat zeggen dat jarige Ann exact 21 jaar geleden haar eerste klets tegen de billetjes kreeg.

Intussen heeft zij de papfles ingeruild voor de wijnfles, hetgeen tevens voor een grotere opkomst zorgt bij verjaardagsfeestjes. Het was een gezellige boel aldaar en er werd soep op internationale wijze gegeten. Doch toen Ann ons aankeek met van die spaghetti bolognese oogjes wisten wij genoeg. Het schaapje kwam qua vast voedsel duidelijk toch wat tekort. Lola en ikzelf ontpopten zich als moederkloek en vaderhaan door haar onder de vleugels te nemen en een spaghetti bolognese te voorschijn te knallen, speciaal voor jarige Ann. Die overigens wel voor de Annjuin zorgde.