Weekend gemonteerd: dag 1

(Kwestie van de chronologie wat door elkaar te schudden...)

Donderdagnamiddag 8 november, 7 dagen tot volgend examen (het alom gevreesde Comptabilité Générale Approfondie).

Studeren zit er niet echt in (iedereen is hier intussen al bekend met Laur-iaanse gewoontes, namelijk de neiging tot een licht niet-studeer syndroom), de maag nu al vol van al die liquide middelen die bij wijze van dagelijkse boeking in het journaal via een kleine détour langs provisies en amortissementen hun weg vinden naar de bilan de klootuur.

En dan plots, als een engel uit de hemel nedergedaald met als exclusief doel de mensheid te redden van al deze boekhoudkundige verdommenis, is daar: Pieter! Een lid der lokale Belgenkolonie, dat spreekt voor zich. Van hem verneem ik namelijk dat er dit weekend een tripje op het menu staat, een MONTeer tripje nog wel… Naar de Mont Aigoual namelijk. Voor ik goed en wel de tijd krijg om ook nog te vernemen hoe wat waar wanneer wie waarom, zijn mijn ça en surmoi al in alle hevigheid losgebroken in een laaiende discussie. Trippen? Ja! Of leren? Hmm. Rugby? Verdomme, beloofd aan Lydia.. Etentje met Domien? Laura Herts (want jawel: a won woman show…) ? Al die vragen…

Gelukkig brengt mijn alom geprezen moi de verlossing. Tot minimale ergernis van Snollie beslis ik om mijn mede-erasmussers te vervoegen in hun strijd met de bergtop van 1565 meter, en zo gebeurt het dat mijn heel weekend-plan omvergegooid wordt en ik de volgende dag om 12.45 op de bus richting Le Vigan zit. Uiteraard gepakt en gezakt met betrekkelijke hoeveelheden eten en wijn van Dunaldi, want zo drie dagen overleven in de bossen, daar kan een vatje wijn al is van pas komen denk ik zo. It was a bumpy ride, en dan vooral de aanloop naar de busrit, gezien er gescheurde kruisbanden van het buurmeisje mee gemoeid waren… Maar dat is dan weer een ander verhaal.